Artistieke Achtergrond
Het is 2001. Al jarenlang draag ik als een soort horloge een kompas bij me, om me op bewolkte dagen te oriënteren. Zonder ben ik verloren. Ik heb ook een grote, uitpuilende doos vol met afgeragde kaarten; mijn toegang tot de wereld van steden, wandel-, fiets- en schaatstochten. Hoe vaak komt het niet voor dat ik onderweg op zo’n flapperende kaart sta te turen en verzucht: kan er niet gewoon een rode stip verschijnen op de plek waar ik nu ben?
Als ik in de herfst van dat jaar meegenomen word op een zeiltocht op het pad Lauwersmeer, blijken die vrienden al een GPS-apparaat te hebben. Aan het eind van de dag laten ze me een minuscuul schermpje zien, met de tocht van die dag. Ik ben direct gegrepen: ik zie niet alleen de vorm van het meer, maar ook de richting van de wind en onze menselijk behoefte aan pauzes; twee knoopjes in de tekening. Een week later zit ik op de fiets in Amsterdam. Mijn eerste mobiele telefoon geeft een ping: ik stop om een SMS te checken. De stad, de GPS-tekening en de SMS klikken in mijn hoofd: het idee voor AmsterdamREALTIME wordt geboren.
- Beeldend kunstenaar Esther Polak, 2025
“De buurt waar je woont, een netwerk van lijnen, kleine lussen, doorsteekjes, aarzelingen, iets vergeten zijn, de hond uitlaten, brievenbus, krantje kopen, onverwachte ontmoetingen, café om de hoek, en de buurt waar je daarvoor woonde, en de buurt daarvoor, en dáárvoor, tot waar het ooit begon, thuis, de fijne lijntjes er omheen, naar school, over het hek, om de hoek, de gordijnen van de buren, sluippaadjes, vrijplekjes, en de route die je neemt als je de tijd hebt, kriskras langs etalages, hand in de zak, langs gevels die je over het hoofd zag, een kapotte fiets die er al jaren staat, of de route naar iemand toe, naar hem of haar, hoe je gaat als je elkaar graag wilt zien, of hoe je gaat als je elkaar juist liever niet wil zien, langs welke omweg, en de route naar het werk, of van het werk naar huis, lijnen, gespannen om hoeken en pleinen, verknoopt met de dagelijkse gekte van de spits, of een plek waar je tot rust komt, onder een boom of op een bankje, ergens langs het water, op een terras, onder een brug, en de routes die je eigenlijk zou moeten nemen maar nooit neemt, de routes die je ooit droomde of de routes die je bijna vergeet, al deze routes tezamen, een geheugen van straten, stoepen, stegen en gaten van huizen die verdwenen zijn, als een zenuwstelsel, een vingerafdruk.”
- Beeldend kunstenaar Jeroen Kee, 2002
↓ Interactieve animatie 2006
↓ Interactieve live uitvoering 2002
↓ Expositie situatie 2002
